Έντονη προσωπικότητα ο Richard Stallman, σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη. Ο ιδρυτής του GNU Project βρέθηκε στο ΕΤΗ με σκοπό να μιλήσει για τη “Free Digital Society”. Πολύ ενδιαφέρουσα και με χιούμορ η δίωρη ομιλία του. Ολοκληρώθηκε με δημοπρασία ενός “κουκλακίου” Gnu και 3 βιβλίων. Εκεί έδωσε ρέστα. Στις ερωτήσεις πάντως φάνηκε ότι οι απόψεις του είναι πολύ αυστηρές, σχεδόν άσπρο-μαύρο. Άδικα; Δεν είμαι σίγουρος. Me loves Emacs, πάντως;)

… έπιασε το blog. Τα ποστ που είχα “υποσχεθεί” δεν τα έγραψα ποτέ και στους μήνες που πέρασαν συνέβησαν τα “άπειρα”. Ας κάνω άαααλλη μια προσπάθεια :)

Φωτό του phill.d από το flickr. 

Προχθές τα “φτυσε” το δεύτερο κινήτό μου. Μπαταρία, φορτιστής, τηλέφωνο, και τα τρία; Δεν ξέρω. Είναι και 5 ετών κινητό, καιρός για αλλαγή. Το δίλημμα τώρα είναι αν θα πρέπει να τσιμπήσω iPhone ή ένα Android-based κινητό. Δύσκολη απόφαση και τα reviews που βλέπω στο ίντερνετ δε μου φαίνεται και πολύ αντικειμενικά. Άλλο που το κόστος έχει ξεφύγει, αγοράζεις σχεδόν λάπτοπ μ’αυτά τα λεφτά… 

ή…

Αναμείνατε update σύντομα ;)

Update: Τελικά παράγγειλα το iPhone 4. Δεν άργησα να αποφασίσω, ε;

Λοιπόν, θα ξεκινήσω το ποστ για την Αργεντινή. Για να δούμε πότε θα το τελειώσω…

Φτάσαμε Μπουένος Άιρες ξημερώματα Τρίτης μετά από μια ενδιαφέρουσα πτήση, όπου οι αεροσυνοδοί της Aerolineas Argentinas κάναν βόλτες στη διάρκεια της απογείωσης και όπου η χρήση ενός iphone σε plane mode και χωρίς sim card απαγορεύεται (εκτός κι αν δηλώσεις ότι το iphone δεν είναι τηλέφωνο, στην οποία περίπτωση σε αφήνουν να το χρησιμοποιήσεις - καλό;)

Το Μπουένος Άιρες μας υποδέχτηκε με χάλια καιρό, κάτι που συνεχίστηκε τις τέσσερις από τις πέντε μέρες που μείναμε στην πόλη. Γενικά η εντύπωση που μας έδωσε η πρωτεύουσα της Αργεντινής τις τέσσερις πρώτες μέρες μάλλον την αδικεί, μια και τη μόνη ηλιόλουστη μέρα εκεί είδαμε πολύ ωραίες γειτονιές, ωραία χρώματα, παραδοσιακά καφέ με τραπεζάκια έξω και κόσμο σε πολύ καλή διάθεση. Εμένα από την άλλη η καλή διάθεση δε μου έλειπε από την αρχή, μια και η παρουσίαση -στο πρώτο session του συνεδρίου, την πρώτη μέρα- πήγε καλά και δεν είχα να ασχολούμαι με άλλες υποχρεώσεις.

Μερικά πράγματα που θυμάμαι:

- Τα κλασικά αξιοθέατα της πόλης αξίζουν μια επίσκεψη.

Τorre de los Ingleses.

Ο πεζόδρομος της Florida.

Το Cabildo de Buenos Aires στην Plaza de Mayo.

O καθεδρικός ναός στην Plaza de Mayo.

Το γλυπτό Floralis generica στην Plaza Naciones Unida.

Και φυσικά ο “Οβελίσκος”.

- Η πιο ωραία περιοχή είναι μάλλον το Puerto Madero, το παλιό λιμάνι τους

Η γέφυρα του Calatrava (“Woman’s bridge”). Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη του :P

- Το Μπουένος Άιρες έχει καναδυό πολύ ωραίους πεζόδρομους με πολλά μαγαζιά και σχετικά ωραία σουβενίρ.

- Μας άρεσαν τα μαγαζιά και τα καφέ στο Retiro. Προσεγμένα, με ωραία διακόσμηση και καλή μουσική.

- “On a similar note”, οι Αργεντίνοι έχουν την τέχνη μέσα τους.

- Οι δρόμοι είχαν απίστευτη κίνηση.

- Οι δρόμοι ήταν μεγάλοι! Η Avenida 9 de Julio έχει 12 λωρίδες!

- Οι οδηγοί στην Ελλάδα είναι “κότες” μπροστά στους Αργεντίνους.

- Το ΔΝΤ πέρασε και σάρωσε τα πάντα. Τράπεζες, εστιατόρια, πολυκαταστήματα, mall, όλα ξένα (=Αμερικάνικα). Λες και είσαι σε πόλη στις ΗΠΑ. Τα ελάχιστα αντίστοιχα αργεντίνικα, ας πούμε, “δε βλέπονται” (αποφεύγω σαφή πολιτικά σχόλια, λόγω άγνοιας της κατάστασης προ-ΔΝΤ) 

- Τα tango shows κοστίζουν! Πολύ! Είδαμε κάτι “ψιλά” στο συνέδριο.

- Το φαγητό απλά “τα σπάει”. Φάγαμε πολύ καλά, και σε ποσότητα και σε ποιότητα. Φυσικά το κρέας είχε την τιμητική του.

Κρέας μέχρι σκασμού…

- Υπάρχει φτώχεια. Και απίστευτος πληθωρισμός. Μια Γερμανίδα μαθήτρια που συνάντησα στην επιστροφή και η οποία ήταν εκεί σε πρόγραμμα ανταλλαγής για 4 μήνες μου είπε ότι το κομμάτι βούτυρο κόστιζε όταν πρωτοπήγε 4 πέσος (δια 5 για να τα κάνετε Ευρώ) και τέσσερις μήνες μετά κόστιζε 9 πέσος. Κάντε τα μαθηματικά για να δείτε τον πληθωρισμό!

Αυτά. Όπως έγραψα στην αρχή, η εντύπωση από την πόλη ήταν καλή (τις πρώτες μέρες) ως πολύ καλή (τη μέρα που είχε ήλιο). Όσον αφορά τα αξιοθέατα, δεν είναι Βαρκελώνη, αλλά θα ξαναπήγαινα χαλαρά ;)

(Ελπίζω να στρωθώ το σ/κ και να γράψω το ποστ για τον πρώτο προορισμό μετά το συνέδριο, του καταρράκτες του Iguazu.)

Καταρχάς να πω ότι είμαι στη μέση του πρώτου ποστ για την Αργεντινή, δεν το ξέχασα. Πέτυχα ωστόσο το παρακάτω βίντεο σχετικά με την προέλευση των καλών ιδεών και είπα να το μοιραστώ μαζί σας, είναι πολύ ενδιαφέρον:

Μετά από δυο φανταστικές εβδομάδες στην Αργεντινή, επέστρεψα χθες (με αρκετή καθυστέρηση) στη Ζυρίχη. Επειδή δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για το ταξίδι, θα το αφήσω για αύριο/μεθαύριο. Θα ανεβάσω και φωτό από Ιγκουαζού και Παταγονία.

Ωραίο συναίσθημα να τελειώνεις κάτι που διήρκησε τόσο (~5 χρόνια) και για το οποίο έχεις πραγματικά μοχθήσει πολύ! Για το διδακτορικό μου μιλάω που μου στοίχισε σε κόπο, χρόνια, ψυχική ηρεμία και άλλα πολλά. Και που μου πρόσφερε φίλους, ταξίδια, εμπειρίες, έναν άλλο τρόπο σκέψης και δράσης και το “ένα προσόν παραπάνω”. Και άλλα ίσως.

Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν (πω, πέρασαν κιόλας 4 μέρες) είχα την παρουσίαση του διδακτορικού. Αγχωτική διαδικασία, κόλλησα, ξεκόλλησα, αλλά στο τέλος πήγαν όλα καλά και το χάρηκα. Και ακολούθησε η “post-diss exam”, ένα παρτάκι που οργανώνουν οι συνάδελφοι στη διάρκεια του apero, στο οποίο κατά κανόνα σε φέρνουν σε δύσκολη θέση με τα αστεία και τα πειράγματα. Με έντυσαν λοιπόν με παραδοσιακή στολή Ηπείρου, χόρεψα ζωναράδικο, τραγούδησα καραόκε με τον καθηγητή μου, αφού έφαλα περούκα στυλ “Αποστόλης”, έβγαλα τα μάτια μου να αναγνωρίσω συναδέλφους και καθηγητές στις “πειραγμένες” φωτογραφίες μου, σούταρα και στο καλάθι των αχρήστων. Συγκινήθηκα. 

Ωραίες στιγμές, ελπίζω να έρθουν κι άλλες. Κι ελπίζω να ζω πιο ξένοιαστα από εδώ και στο εξής.